sobota, 15 września 2012

Tsalendjikha i Chkhorotskou


Tsalendjikha..... Chkhorotskou..... - czyż to nie piękne, tajemnicze słowa? Mogłyby oznaczać cokolwiek (moim skromnym zdaniem idealnie nadają się na imiona dla bliźniąt), ale tak naprawdę są to nazwy dwóch miejscowości położonych we względnej bliskości Zugdidi, do których wybraliśmy się jakiś czas temu w celach odkrywczo-rekreacyjnych. Po raz kolejny wyprawa potwierdziła moją opinię, że przewodniki po Gruzji mogą się schować ze swoimi mądrościami, gdy w grę wchodzą małe, nieodkryte i jeszcze_nie_zadeptane przez turystów miejscowości.

Trasa do obu tych miejsc wiedzie przez mnóstwo typowych gruzińskich wioseczek i jest mocno kręta, więc kilkadziesiąt kilometrów pokonuje się bardzo mozolnie (za każdym zakrętem może czaić się wróg w postaci rozpędzonej marszrutki lub stada krów na drodze), ale za to atrakcje napotkać można rozmaite. Pierwszą z nich były przecudny stary kościół i cmentarz w miejscowości Kortskheli.







Z Kortskheli droga wiedzie dalej prosto do Tsalenjikhi, gdzie po wjeździe  szaloną serpentyną pod naprawdę stromą górę (nie dla kierowców o słabych nerwach i aut o słabym silniku!) odwiedzić można miejscowe jakże klimatyczne sanktuarium.












Po atrakcjach sakralnych przyszła pora na innego rodzaju rozrywkę. Z Tsalendjiki do Chkhorotskou wiodą dwie drogi i na mapie oraz według drogowskazów obie wyglądają przyzwoicie, więc oczywiście wybrałam tę krótszą, choć nieco podejrzane wydało się, że nikt oprócz nas tamtędy nie jechał. Już po paru kilometrach okazało się dlaczego- droga z asfaltowej zrobiła się najpierw mocno dziurawa a potem po prostu zwykła polna i kamienista, w dodatku z ostrym spadkiem i śladami po strumieniu pośrodku. Najciekawsze przyszło jednak w chwili, gdy dotarliśmy do mostu, który okazał się kompletnie nieprzejezdny.... Na widok naszego auta zbiegło się od razu mnóstwo tubylców, którzy wszelkimi możliwymi sposobami przekazali nam, że trzeba "po prostu" przejechać przez rzekę.... Przyznam, że miałam śmierć w oczach, ale dzielne auto spisało się bez zarzutu i już po chwili mogłam głęboko odetchnąć na drugim brzegu- ufff!!!!! (Tak więc moja rada dla potencjalnych turystów- jak jeździć po Gruzji to tylko autem terenowym z napędem 4x4, a poza tym nie ufajcie drogowskazom, pytajcie tubylców i bądźcie przygotowani na wszystko!)

A celem tej całej karkołomnej przeprawy były położone tuż koło Chkohorotskou kamienne ruiny zamku/twierdzy górujące nad okolicą. Oj, warto było! Nie udało mi się znaleźć żadnych informacji o tym miejscu, ale bardzo jest ono podobne do zamku w Nokalakevi (więcej TUTAJ), więc zapewne powstało w zbliżonym okresie.




 
I na koniec spotkana w jednej ze wsi kolejna atrakcja, a jednocześnie do dziś nie wyjaśniona zagadka- czy może ktoś wie, co dokładnie przedstawia poniższe zdjęcie? My typowaliśmy, że to Gruzińska_Krowa_Bojowa......








środa, 12 września 2012

Być kobietą, być kobietą...


Nie jest łatwo być kobietą w Gruzji. I nie ma znaczenia, czy pochodzi się stąd, czy przybywa z daleka. Kobieta ma tu nieustająco "pod górkę", a objawia się to w tysiącu aspektów dnia codziennego. 

Zapewne w stolicy lub większych miastach jest inaczej, ale tutaj na prowincji dominuje bardzo tradycyjny i nieprzyjazny kobietom styl życia. Mężczyźni zasadniczo nie hańbią się inną pracą poza byciem policjantem lub kierowcą taksówki/marszrutki, a jeśli takiej pracy nie mogą zdobyć, potrafią całymi dniami siedzieć na ławce i popijać z sąsiadem czaczę czy domowe wino albo stać w parku i zawzięcie dyskutować z innymi mężczyznami. To kobiety troszczą się o rodzinę (z reguły bardzo wielodzietną) i zajmują się wszelkimi obowiązkami z tym związanymi, a także pracami w ogrodzie czy drobnymi naprawami. Nierzadkim obrazkiem jest widok idącej pary, gdzie mężczyzna niesie malutką reklamóweczkę, a kobieta dwie ogromne ciężkie torby lub wór na plecach. Zimą niejednokrotnie byłam świadkiem sceny, gdy to starsze drobne kobiety odśnieżały chodniki przed domem, podczas gdy obok młodzi zdrowi i nie mający nic do roboty mężczyźni zajmowali się plotkami i paleniem papierosów. 

Takie nastawienie ma mocne odbicie w mentalności tutejszych ludzi- na widok mnie za kierownicą wielkiego auta większość robi wielkie oczy, a przeciętny tubylec-kierowca zaczyna wyścig bo przecież nie będzie go wyprzedzała byle baba. Zresztą co tu mówić o kobietach za kierownicą, najczęściej kobieta nie dostępuje nawet zaszczytu siedzenia z przodu tylko gnieździ się gdzieś na tylnej kanapie. Za to kiedy przychodzi do wszelkiego rodzaju kontaktów towarzyskich czy "biznesowych", to mężczyźni mają coś do powiedzenia, kobiet nikt nie słucha, często nawet siedzą przy osobnym stole i nie podaje im się nawet ręki.

Czasami myślę sobie, że bardzo trafnie określił Gruzję jeden z moich kolegów, który sfrustrowany powiedział "to jest chyba najbardziej arabski z nie-arabskich krajów"... Oj, tak!

Jak widać, gruzińskie kobiety żadnej pracy się nie boją....

... natomiast mężczyźni stworzeni są do wyższych celów, np. dyskusji o losach świata.

środa, 5 września 2012

I znowu o fladze

Na samym początku mojego pobytu w Gruzji pisałam o rzucających się w oczy i obecnych niemal wszędzie gruzińskich flagach (http://innagruzja.blogspot.com/2012/02/o-fladze-sow-kilka.html). Przez te kilka miesięcy stwierdziłam jednak z ogromnym zdumieniem, że nie tylko flaga narodowa widnieje w każdym ważniejszym miejscu, niejako "kompletem" do niej jest bowiem flaga.... Unii Europejskiej. Charakterystyczne złote gwiazdy na błękitnym tle spotkać można w najdziwniejszych miejscach, szczególnie na instytucjach państwowych, wszelkiego rodzaju urzędach, szkołach, a nawet przy granicy. Jest to dla mnie kwestia zupełnie niepojęta, bo nie potrafię zrozumieć, na jakiej zasadzie te flagi wszędzie powiewają (widziałam ich w Gruzji chyba więcej niż w Polsce), jednak bardzo dobrze obrazuje ona gruzińskie polityczne aspiracje do stania się "wielkim światem". To jest dla mnie niesamowicie ciekawa sprawa i nieźle się bawię polując z obiektywem na symbole unijne, bo są one w tym kraju czymś kompletnie jak dla mnie abstrakcyjnym. Dlaczego abstrakcyjnym? Ponieważ za tą deklarowaną "europejskością" nic nie idzie, nie można nawet mówić o próbach dorównania do przyjętych w naszym świecie standardów. 




















A na koniec w charakterze wisienki na torcie foto niesamowitej  mapy umieszczonej na wielkim muralu w centrum Batumi i mającej za zadanie udowodnić, że Gruzja jest częścią Europy. Hmmm..................


sobota, 1 września 2012

Wyprawa po złote runo


Jako dziecko mocno fascynowałam się mitami greckimi, a jednym z nich była opowieść o Jazonie i jego wyprawie do Kolchidy po złote runo, czyli skórę mitycznego złotego barana Chrysomallosa powieszoną w świętym gaju Aresa i pilnowaną przez smoka. Jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że opisywana w tym micie Kolchida znajduje się na terenie współczesnej Gruzji i jest nią dokładnie okolica, w której mieszkam!





Jak się okazało, Gruzini mocno akcentują ten mityczny element związany z ich krajem. W Batumi na centralnym placu postawiona jest wielka statua poświęcona opowieści o Jazonie i Argonautach, która przyciąga wzrok już z daleka.




















 



Również w muzeach spotkać można mapy i eksponaty nawiązujące do mitu kolchidzkiego. Te poniższe obejrzeć można w muzeum w Nokalakevi.





Drążąc temat złotego runa natrafiłam na ciekawe wyjaśnienie tego mitu. Złota barania skóra jak najbardziej mogła istnieć, gdyż w wielu krajach azjatyckich to właśnie skóry baranów wykorzystywano do wyławiania z rzek niesionych nurtem drobinek złota. "Pozłacane" baranie runo suszono potem w słońcu, a następnie zbierano z niego złoty pył, więc w czasie procesu schnięcia rzeczywiście powstawało runo!

Korzystając z okazji, oczywiście wybrałam się do gruzińskiej wioski Kolchida, jednak niestety złotego runa tam nie stwierdziłam. Moja wielka wyprawa zakończyła się zatem w bardzo malowniczej okolicy, którą przy odrobinie wyobraźni można by uznać za cel wyprawy Argonautów ;-)




środa, 22 sierpnia 2012

Wielka niespodzianka- kamienne Upliscyche

Tak zupełnie z ręką na sercu przyznać muszę, że jak do tej pory niewiele jest miejsc w Gruzji, które by mnie zachwyciły. Całkiem niedawno odkryłam jednak coś, co zafascynowało mnie w stopniu wręcz niewyobrażalnym, a mianowicie kamienne miasto Upliscyche. Leży ono około 10 kilometrów za Gori i kiedy wyjeżdża się z miasta nic nie zapowiada niespodzianki, na jaką się trafi. Najpierw "zupełnie znikąd" pojawiają się góry przypominające miniaturę Wielkiego Kanionu Kolorado, a później jest już tylko lepiej. Naprawdę ciężko oddać słowami piękno tego miejsca, więc niech fotografie przemówią same za siebie.




















Z przewodników i innych mądrych źródeł wyczytać można, że kamienne budynki Upliscyche powstawały od V wieku p.n.e. i są one mieszanką kultury pogańskiej i chrześcijańskiej, z wpływami z Anatolii i Iranu. Stanowią one także jedną z najstarszych osad miejskich w Gruzji. Od siebie mogę dodać, że miejsce to posiada naprawdę wspaniałą atmosferę, a po wdrapaniu się na wyższe partie kamiennego miasta napawać się można przepięknym widokiem na okolicę (warto jedynie pamiętać o porządnych butach, bo miejscami kamienne formy skał idą w górę pod różnymi dziwnymi kątami, a barierki istnieją tylko w niektórych miejscach i można się mocno zdziwić. Podobno na skałach bywają też węże, ale żadnego nie spotkaliśmy, było za to sporo jaszczurek).






A przy okazji wizyty w Upliscyche zahaczyliśmy też o całkiem spore pozostałości twierdzy górującej nad Gori- choć nie zachowało się praktycznie nic poza zewnętrznymi murami, to i tak jest to kolejne miejsce, gdzie warto się wspiąć aby móc się nacieszyć miłymi dla oka widokami.